شما، هنوز،، چیزی،،، درباره‌ی چه‌چیزها نشنیده‌اید؟
http://chechizha.blogfa.com

نمی‌توانم زیبا نباشم!
                  (چنین گفت به من)
اما تو را چشم فرو خواهم بست
تا در بی‌بکارتی‌ی‌ زمان
                 از اعجاز حقیقت
                     تهی‌شده‌ی قالب‌ات
                                    را بر جای
                                     نبینم!
             نه! نمی‌توانم نباشم!
               من عطوفتِ بی‌انتهای یک غریزه‌ام
                                   - چه‌سانِ مادری و فرزندی
                              - و چه‌سانِ لب‌ّْبازیِ زن و مردی... -
                    من تورا در آغوش خواهم گرفت روزی
                    -(ای‌کاش گفته بودم «من»)
                 و انعکاس غریزه و احساس را
                         در نی‌نی‌ی چشم‌های تو
                                  به نظاره خواهم نشست...
              اما
                 حتا
                    در نهایت یک اعجاز
                             لاطف بی‌اندازه‌گی را
                                               بر جای
                              در حضور دیگری
                                -ای‌ کاش-
                                    نبینم!
نه نمی‌توانم!
من اگرچه بی‌رحم !
           در خیال‌ات نقش بسته‌ام
اما لب‌ریز عشق
          لب‌سوز شرم
                 و لب‌پوش درد
          جامه‌ی غریزه‌ام را
             در صندوق می‌گذارم
                        اگرچه
                         سرْ‌ریزِ غریزه‌ی زن‌بازی‌ام
             چشم‌های‌ات را ببند!
                 چشم‌های‌ام را بپوش!
      تورا توانِ دیدنِ من نیست

             دست‌های‌ات را ببخش!
                 گوش‌های‌ام را بگیر!
                      سکوت‌ام من!
    هرچه بیش‌تر فریادم کنی...

دست‌های‌ات را ببخش!
     دست‌های‌ام را بگیر
           مِهْرَم من!
                                اما تو مرا بی‌مار می‌کنی؟

               چشم‌های‌ات را ببند!
                                     این
                                     انتهای دل‌واپسی
                                       این
                                          انتهای
                                        دوست داشتن است ... !
                     چشم‌های‌ات را ببند!
                                     ببند!
                                       چشم‌های‌ات را ببند!
                                           انتهایِ عطوفتِ‌ من
                                                        دیدنی
                                                    نیست.

هرگونه کپی برداری ممنوع است!
شعر، واژه چینی و واژه آرایی نشده است!

راست کرده بود
کج‌ْگوشِ آهنینِ در را
سرباز پیر.
انگار مادربزرگ پاسِ سبز داشت،
هروقت می‌خندید.

مادر بزرگ از جایی که برمی‌گشت
چادر به دندان می‌کشید
و در پاسخ چشم‌ها می‌گفت:
"اینجا کسی کاری به کار اینجا نداره."

چشم‌ها،
شرم‌سار مکارت
نگاه می‌دزدیدند
مادربزرگ می‌خندید
و رندانه، تریاق درد را در شیاری گندمین
در بوی‌ناکی‌ی چرک آبه‌ی یائسه‌گی‌
پنهان می‌کرد

سرباز پیر
خُمارِ عشوه‌ی خَرْزَهره‌یی بزرگ
سبز می‌کرد چشم‌های‌اش را
و در پاسخ پرسش بلوغ مادربزرگ
می‌خندید

آه سرزمین‌های هم‌مرزی
آب‌های مشترک
کشتی‌رانی‌ی آزاد
منطقه‌ی آزادِ تجاری
گلوگاه مادربزرگ

 این آغازِ اشتراکِ راه بود!
سربازِ پیر، اگرچه دربان راه بود ... 

هرگونه کپی برداری ممنوع است!
شعر، واژه چینی و واژه آرایی نشده است!

نگار که از ترس بی‌کلام ماندن
دست به قلم یازیده‌ام
و از نازِ نابِ واژه‌گانِ بلوری‌یْ شه‌زاده‌ی قلعه‌های ادبی‌یات،
ریشه‌ی پوک خویش را در حریر واژه‌های تو،
این چنین دوانیده‌ام.

من انتهای اعجاز اصوات نبوده‌ام اگر،
تو مرا این‌چنین باور نمی‌کردی...

تو خود از من-شاید در خوابی- خواسته بودی:
که از خسته‌گی خاکستری‌ی‌ خویش،
با خود به خنده درآیم و در خلوت‌ خیسُ خالی‌مان،
-خاصه در خصومت بی‌سرانجام کاغذ و باد-،
از ابرهای مهر و عطوفت
قلم به کاه مماس کنم...

اگر چه می‌دانستم من،
همه از دست خنده‌ی کوچک لب‌های توست
(در حضور ممتد قافیه‌ام)،،
که از دست‌های نابالغ من،
(آن روسپیان ماتم‌زده‌ی بهاری)،،،
این‌گونه :توانِ: واژه: شکستن‌ام برآید.

من سنگِ واژه را به سینه نمی‌زنم.
من از زور بی‌خوابی‌ی عصر، از پریشانی‌ی خوابِ نیم‌شب،،
واژه در شقیقه‌ی چله‌ی کمان‌ام نهاد‌ه‌ام،
تا قیلوله‌ی کوتاه‌تان را
در شیار نسیم پنجره‌های فاصله،
با ریگِ کوچک اندیشه‌ام، بارور کنم.
آری من در پاپوش خویش، همیشه ریگی به یاری همراه داشته‌ام.

مرا ندانستند، آن‌گونه که تو نیز مرا نمی‌خوانی...
که اگر خوانده بودی‌ام از پیش،
هرگز در پاییزِ هوس‌آلوده‌ی گرم‌تنِ بهاری‌ام،
قلم به فهم تو از احساس خود رنجه نمی‌کردم.

قسمت این بود شاید...
تو همیشه در خواب،‌ خوش؛
در روز خنده به لب؛
و در شب - مومنانه-
با هرکه هست، باهرکه نیست،،
آغوش به بستر خود لحیم ‌کنی...
و خوابِ دلواپسی نبینی!
و هر وقت که از هجومِ خاطرات و خطرها
از هجوم خیالات و اوهام دلْ‌رنجه شدی،
تنها کتابی بدست ‌گیری
-از آن دست که من و آنان، تنهای‌مان امکانِ سرودن بود-
و می‌خوانی که چه‌گونه من‌ِ دیگرم در شمایل انسانی دیگر،
بی‌خوابی‌ی خویش را با خطوطِ سربی‌ی سرد،
در دستان کوچک تو هجّی کرده‌ایم.

به یاد بیاورمان در خلوت خویش
و دستان کودکی‌مان را با هجوم بی‌هوای خویش
در بادبان باروری درگذران! 

پیر ما گفت: 

ابریق می مرا شکستی ربی 

بر من ره خرمی ببستی ربی 

من می خورم و تو می‌کنی بد مستی 

خاکم به دهان! مگر تو مستی ربی؟

باد در کوچه‌ی ما می‌گذرد 

باغ در مرثیه‌اش می‌گرید 

من چه بی‌هوده به سمتی رفتم 

شب چه بی‌رحم به من می‌خندد...

میان این همه خدا

       این همه خدایان

درگیر مسلک خویش‌ام

چون انبوهی روسبیان

               در اتاقکی تاریک

               در انتظار خواب‌گاهی موهون

که از پشت و روی سکه‌یی

به ضرب تقدیر

به این تن

تنهاتنی را

         نصیب می‌دهد

آه الحاد فصل هذیان

تکفیر بی‌مرز وجود

عقوبتی جان‌فرسا

به سبک میلاد

بر من فرود آر

[]

من عارف‌ام و

               مسلک من راه هوس

                                  در راه به جز یار نمی‌خواهم کس

 در جاده‌ی من گَرَم که فانوسی نیست

                                               این روشنی‌ی دل

از یقین

         مارا بس

هی! این من‌ام مرد! 

مرد از تجدد برگشته 

به لحظه‌های عاشقی و خسته‌گی 

و بی‌خیالی و فراموشی 

از آن‌جا 

به این‌جا 

شاید 

         ...

با ۳-۴ سال سابقه نوشتن در این وبلاگ، به هیچ وجه دیگر حاضر به ادامه نوشتن در اینجا که زیر سایه مسئولین بلاگ اسکای برپاست نیستم. به لیکنا دات بلاگ‌اسپات دات کام کوچ میکنم.

پ ن : وبلاگ انفرادی که در آن به درج داستان‌های کوتاه می پرداختم به دلایل واهی مسئولین بلاگ اسکای مسدود شد !!!

پرالتماسم و تو
ضربه های بی ترحم
از تو روم ترک نشسته
توی آینه ها شدم گم

کی تو عاشقانه میشی؟
خیس گریه، بی قرارم
پای تو با همه زجرم
تا همیشه موندگارم
(بابک روزبه)

I told him
با دستهایی خسته از ترسیم
How can you just walk away from me
به من بازگرد تا احساسی تازه در من بیابی

پ ن : این نوع از نوشتن را مانند اصل نوشتنم از کسی تقلید نکرده ام. به چنین چیزی فکر میکردم تا آمد.

انتظار
یعنی سقوط بی تکلف گیسوان تو
در نگاهی که تنِ معصومِ خسته از انتظارت را
امتداد خواهد داد.

انتظار یعنی سقوط از بلندای ایستادن.

سال پنجم، سال افتخار ملی، انتشار غیر اسلامی

به همین سادگی وبلاگ پیچک من چهار سالش تموم شد و رفت تو پنچ سال... ۵ ساله اینجا رو ول نکردم. دلبستگی عجیب من به اینجا (و چند چیز دیگه در دنیا) باید برای خیلی ها عبرت آمیز باشه. خیلی ها که تا تقی به توقی میخوره، وبلاگو میبندن میرن دنبال خاله بازی !!!
من مدتهاست به خودم افتخار میکنم !

شبی خواهیم ساخت ما
با تلاقی تن هایمان
زیر تابش بی امان دلهره ها

براستی چیست این شب
که گاهی چونان شاعرانه و شیرین رو می نمایاند؟

لحظه ای این شب چنان بغض آلودست از تو
و لحظه ای از هر چه تو نیست
که با من می مانَد
و من بی امان در من میشکنم.
براستی چیست این شب
که گاهی چنین تلخ و منحوس رو می نمایاند؟

گاهی چونان شیرین
گاهی چنین بغض آلود
گاهی لبریز از حضور تو
گاهی دل گیر از وجود تو...

گاهی دل گیر از هجوم توست این شب
نفرت انگیز و مغموم
که نبودم را آرزوی همیشه‌ی بودنم میکند

گاهی تنهاست این تن
بی نیاز از تن تو
منفور تر از حضور تو
که جدا از تو تنی طلب میکند

گاهی چونان رمزآلود
گاهی چنین رمز آلود
چیست این شب؟
براستی بگو
چیست این شب بگو؟

 از حوصله عادت چیز دیگری باقی نمانده است

 تو ای والاترین احساس شیرین
توای پیغمبر این شام ننگین
منو آسوده کن از بی پناهی
کنار دردهای من تو بنشین

تو تنها آسمون این زمینی
نباید ماهو از من پس بگیری
من اینجا منتظر هر روز و هرشب
که تا تو دستهایم را بگیری

دل از دلواپسی هایم گرفته
بیا تو آخرین دلواپسی باش
بیا با آن نگاه گرم و معصوم
تو تنها تکیه گاه خستگی باش

من اینجا با کسی حرفی ندارم
همه مردم برای من غریبه ان
نمی تونم بمونم پیش اونها
که احساس منو از من میگیرین

تو باور میکنی یا نه، نگو نه
تو میفهمی منو یا نه، نگو نه
تو تنها مرهم این زخم و دردی
نگو باور نداری، نه نگو نه

تن من گیج و خسته، گنگ و تنها
توی پس کوچه های بی کسی موند
توی دست هام نه دستی از رفیقی
نه با من یاری از این بی کسی موند

بذار امشب بشینم توی چشمات
بذار گم شم توی آغوش تو من
بذار شاید که باور کردی اینجا
بدون تو نمی مونه تن من

واسه من رفتن تو یعنی حسرت
نه اینجا حرفی از رفتن نگو تو
بیا باور کن اینجا من غریبه ام
منو تنها نذار می میرم از تو

مستثنی از این قاعده
قاعده انسانی
در گوشه جهان ایستاده ام

کلبه ای ساخته ام با دیوارهایی از نفرت و اندوه
تا پناهم دهند از این قاعده
قاعده انسانی

قاعده بودن به وقت شمارش انسانها
-و فراموشی در نهایت رویاها-
قاعده هم زیستی
قاعده معشوقی که میتوان داشت
قاعده عریانی به وقت هم آغوشی

مستثنی از این قاعده ام
چرا که معشوق من
به قدیسه ای باکره می مانست
که بودن در معابد مقدس را
به بودن در آغوش شیطانی من
ترجیح میداد.

دریغا معشوقی که نداشتم

به واژه بر میگردم
با اندوه این هزاره‌ی متروک
به میلاد یک هزاره‌ی از یاد رفته
به من
و از نو تورا خواهم نوشت

سرآغاز من واژه بود
سرآغاز تو، من !
تورا آفریدم، من
در شعری
که دوستش داشتم، من
و دوستش داشته باشد، من

اینگونه شاعرم
مگر که اندوه و افسون عشقی که از تو ساختم
از سرانگشتانم چکه نکرده باشد.

راهی بود کاش تا به خلوت تو می رسیدم،
از همهمه های شب خود
به آرامش افسونی دستهای تو
-گاهی
گاهی کاش می رسیدم

کاش راهی بود تا به شب تو می رسیدم،
خواب چشمهایت را
در لحظه بیداری خود
-کاش
کاش گاهی می نگریستم

راهی بود کاش تا به شبِ تنِ تو می رسیدم،
هُرم دستهایت را
روی التماس بی نهایت تن من،
طعم بوسه های ناب مرا
از لبهای ملتهب تو
-کاش کاش
گاهی کاش میچشیدم

کاش راهی میشد
این شب
و
راهی میشد
یافت
برای لمس آن شب !

مبادای من تَرَک برداشته است.
بادا ...
بادا هرچه باد

رو به دریا
رو به زوال بی انتهای این زمانه پوچ
رو به زوال بی حد و حصر موجهای دریا
ایستاده ام !

گویا که پیش از این
در گذشته ام
روی ساحل
ردی از ایستادن نبود !

پ ن : به شهادتش اولین بار روی خاک ساحل نوشتم !

کسی با من نمی گوید
که باید از کدامین حربه ی مستعمل تاریخ
بساطِ کهنهِ عشقِ این تنم را
من بویرانم

کسی با من نمی گوید
که تصویر ترک آلود ذهنم را
به روی التماس هر شب و هر روز تنهایی
چگونه من بخشکانم

کسی با من نمی گوید.
کسی با من ندارد حرفی و
با من سخن از عشق انسانی نمی گوید

نمیدانم !
چرا راه رهایی را کنار این دوراهی های این معبر
چرا آسان نمی یابم؟
نمی دانم ! کسی با نمی گوید. نمی دانم !

تنها نگاهتان را ارجاع میدهم به نوشته ای که روزی این چنین درج کرده بودم !

ون گوخ گوش به دست
با گوش هایی بریده عطر تن تورا شنیده بود

من هم چون ون گوخ
چیزی جز عطر تن تورا نخواهم شنید.
گوش هایم ضمیمه نامه است
لطفا رسیدگی کنید